All-on-4 vs All-on-6 vs All-on-8 — który protokół wybrać
All-on-4 vs All-on-6 vs All-on-8 — ile implantów na cały łuk, jak różnią się rozkładem sił, wskazaniami i kosztem oraz dla kogo który protokół jest najlepszy.
Pacjent, który decyduje się na stały most na implantach, prędzej czy później trafia na to samo pytanie: cztery implanty czy więcej? W internecie krąży skrótowa logika „więcej = lepiej”, ale w implantologii pełnołukowej nie jest ona ani prawdziwa, ani fałszywa — wszystko zależy od warunków konkretnego łuku. All-on-4, All-on-6 i All-on-8 to nie „wersje” tego samego zabiegu, lecz różne odpowiedzi biomechaniczne na różną kość, anatomię i obciążenia. Ten artykuł tłumaczy, czym faktycznie się różnią, kiedy który ma sens i — co równie ważne — kiedy się nie sprawdza.
Najpierw: co te liczby naprawdę znaczą
Wspólny mianownik wszystkich trzech protokołów jest ten sam: jeden stały most odtwarzający cały łuk zębów, osadzony na implantach, niewyjmowany przez pacjenta. Różnica sprowadza się do liczby filarów i sposobu ich rozmieszczenia.
- All-on-4 — 4 implanty: dwa proste w odcinku przednim i dwa pochylone ku tyłowi. Pochylenie pozwala zakotwiczyć dłuższy implant w zachowanej kości przedniej i ominąć zatokę szczękową lub nerw, co często pozwala uniknąć augmentacji. To koncepcja przemyślana inżynieryjnie, a nie kompromis — szerzej piszę o tym w tekście dlaczego All-on-4 działa.
- All-on-6 — 6 implantów, zwykle z lepszym rozłożeniem sił wzdłuż łuku i krótszymi wspornikami. Chętniej stosowany w szczęce (gdzie kość bywa bardziej gąbczasta) oraz wtedy, gdy ilość i jakość kości na to pozwalają.
- All-on-8 — 8 implantów, rozwiązanie rzadsze, rezerwowane dla większych rekonstrukcji i sytuacji, w których chcemy maksymalnego podparcia mostu, a warunki kostne są dobre. Częściej dotyczy mostów o sztywniejszej konstrukcji i większej rozpiętości.
Tabela porównawcza
| Cecha | All-on-4 | All-on-6 | All-on-8 |
|---|---|---|---|
| Liczba implantów | 4 (2 proste + 2 pochylone) | 6 | 8 |
| Rozkład sił żucia | skoncentrowany na 4 punktach, krótki wspornik dzięki pochyleniu | równomierniejszy, krótsze wsporniki | najbardziej rozłożony, minimalne wsporniki |
| Typowe wskazanie | zanik kości, chęć uniknięcia augmentacji, szybka rehabilitacja | dobra/umiarkowana kość, częściej szczęka, większa rezerwa biomechaniczna | rozległe rekonstrukcje, maksymalne podparcie przy dobrych warunkach |
| Wymagania kostne | najniższe — projektowany pod ograniczoną kość | umiarkowane do dobrych | dobre, wystarczająca szerokość i wysokość w wielu strefach |
| Augmentacja | często niepotrzebna | czasem potrzebna | częściej wymaga dobrej kości lub jej odbudowy |
| Koszt orientacyjnie | niżej | wyżej niż All-on-4 | najwyżej |
Wartości są kierunkowe — o realnym wyborze decyduje tomografia CBCT, a nie tabela.
Co naprawdę decyduje o wyborze
W mojej praktyce kolejność jest zawsze ta sama i to ona — nie cennik — ustawia protokół:
- Ilość i jakość kości (CBCT). Tomografia pokazuje wysokość, szerokość i gęstość kości w każdej strefie łuku oraz położenie zatoki i nerwu. To fundament decyzji. Przy zaawansowanym zaniku często to właśnie All-on-4 jest rozwiązaniem najrozsądniejszym — temat rozwijam w artykule All-on-4 przy zaniku kości: implanty pochylone czy augmentacja.
- Biomechanika łuku. Liczy się nie tylko liczba implantów, ale ich rozmieszczenie (tzw. wielokąt podparcia) i długość wsporników. Sześć źle rozstawionych implantów potrafi pracować gorzej niż cztery ustawione optymalnie.
- Szczęka czy żuchwa. Żuchwa ma zwykle gęstszą kość przednią — All-on-4 sprawdza się w niej bardzo dobrze. W szczęce, z bardziej gąbczastą kością i bliskością zatok, częściej rozważamy All-on-6.
- Siły zgryzowe i parafunkcje. Silny zgryz, bruksizm czy zwiększone obciążenia przemawiają za większą liczbą filarów i mocniejszą konstrukcją mostu.
- Budżet. Więcej implantów to zwykle wyższy koszt — i więcej zabiegów, jeśli potrzebna jest odbudowa kości. Orientacyjne widełki i czynniki wpływające na cenę znajdziesz w cenniku.
Niezależnie od liczby implantów warto stawiać na sprawdzone systemy renomowanych producentów — jak Straumann czy Nobel Biocare — z udokumentowaną wieloletnią przeżywalnością, dostępnością części protetycznych i przewidywalnością. To jeden z czynników, które realnie odróżniają leczenie premium od najtańszego.
Dla kogo który protokół
- All-on-4 — dla kogo: pacjent z zanikiem kości w odcinkach bocznych, który chce uniknąć rozległej augmentacji i sinus liftu; osoba ceniąca szybszą drogę do stałego uzębienia (często z obciążeniem natychmiastowym); przypadki, gdzie kość przednia jest zachowana, a tylna — nie. Bardzo dobre wskazanie w żuchwie. Więcej o samej koncepcji w pillarze All-on-4.
- All-on-6 — dla kogo: pacjent z dobrą lub umiarkowaną kością, zwłaszcza w szczęce; osoba, która chce większej rezerwy biomechanicznej i równiejszego rozłożenia sił; sytuacje, w których dodatkowe dwa filary realnie skracają wsporniki. Szczegóły w pillarze All-on-6.
- All-on-8 — dla kogo: rozległe rekonstrukcje przy bardzo dobrych warunkach kostnych, gdy zależy nam na maksymalnym podparciu sztywnego, długiego mostu i pełnym rozłożeniu obciążeń.
Kiedy który się nie sprawdzi
Uczciwa rozmowa o implantach to także rozmowa o granicach.
- All-on-4 nie sprawdzi się, gdy nawet kość przednia jest na tyle zanikła, że nie da bezpiecznego zakotwiczenia, albo gdy anatomia uniemożliwia korzystne pochylenie tylnych implantów. Wówczas rozważa się odbudowę kości lub inny układ filarów.
- All-on-6 nie sprawdzi się, gdy „na siłę” chcemy upchnąć sześć implantów w kości, która tego nie udźwignie — to droga do gorszego rozstawienia i niepotrzebnej augmentacji tam, gdzie cztery dobrze ustawione implanty byłyby pewniejsze.
- All-on-8 nie sprawdzi się przy znacznym zaniku — to protokół dla obfitej, dobrej kości, a nie sposób na „nadrobienie” jej braku liczbą. Więcej implantów nie kompensuje słabego podłoża.
Warto też pamiętać, że większa liczba implantów to nie automatycznie mniejsze ryzyko powikłań. Każdy filar to dodatkowe połączenie do utrzymania w higienie i czynnik w równaniu biomechanicznym. Co może pójść nie tak i jak temu zapobiegać, opisuję w pełnym przewodniku po powikłaniach All-on-4 i All-on-6.
Podsumowanie
Nie istnieje jeden „najlepszy” protokół — istnieje protokół najlepiej dopasowany do konkretnego łuku. All-on-4 to przemyślane rozwiązanie dla ograniczonej kości i szybkiej rehabilitacji; All-on-6 daje większą rezerwę biomechaniczną przy lepszych warunkach; All-on-8 to opcja dla rozległych rekonstrukcji z obfitą kością. O wyborze rozstrzyga CBCT, biomechanika i indywidualna ocena — a dobry implantolog zaproponuje mniej implantów, jeśli dadzą one lepszy, trwalszy efekt niż większa liczba ustawiona na siłę. Jak czytać te różnice z perspektywy pacjenta, podpowiada przewodnik All-on-X — jak wybrać.
Umów bezpłatną konsultację → · All-on-X — jak wybrać
Autor: lek. dent. Marcin Nowosielski, M.Sc. RWTH Aachen — implantolog. Leczenie w klinice Mikrostomart (Opole); pacjentów przyjmujemy z całej Polski.
Disclaimer: Treści mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Kwalifikacja do All-on-4 / All-on-6 / All-on-8 wymaga indywidualnej oceny, w tym tomografii CBCT.